บันทึกโดย Mr. PeeTai ใน : สมมติฐาน , 5 ความคิดเห็น
เมื่อวานผมได้มีโอกาสดูรายการโทรทัศน์รายการนึงครับ เป็นรายการช่องไหนก็จำไม่ได้แล้ว รู้แต่ว่ารายการดังกล่าวชื่อว่า “Beyond Tommorrow”
รายการนำเสนอหลายเรื่องครับ แต่มีอยู่เรื่องนึงที่ดูแล้วน่าสนใจมาก คือการที่มีชายหนุ่มคนนึงทำตัวเป็นนายหน้าในการรับผลิต “วัสดุโลหะแปรรูป” ผ่านทางระบบอินเตอร์เน็ต โดยสิ่งที่เขาทำก็คือเขาสร้างซอฟต์แวร์ประเภท Computer Aided Design ขึ้นมาตัวนึง แล้วให้ลูกค้าดาวน์โหลดซอฟต์แวร์ดังกล่าวไป จากนั้นลูกค้าก็จะใช้ซอฟต์แวร์ดังกล่าว ออกแบบ “วัสดุโลหะแปรรูป” ในรูปแบบเฉพาะอย่างที่ตนเองต้องการ
ผมมองว่ามันเป็นไปตามคำทำนายแห่งคลื่นลูกที่สามดีนะ คือการผลิตแบบมวลชนจะค่อย ๆ ลดลง แล้วเปลี่ยนเป็นการผลิตแบบเฉพาะเจาะจง แบ่งแยกชิ้น แล้วก็มีลักษณะโดดเด่นเป็นหนึ่งเดียวมากขึ้น
ทีนี้เมื่อลูกค้าออกแบบ “วัสดุโลหะแปรรูป” อย่างที่้ต้องการแล้ว ก็จะ upload รูปแบบเข้าไปยังเว็บไซต์ ทำคำสั่งซื้อ แล้วก็ยืนยันคำสั่งการผลิต พร้อมทั้งชำระเงินและแจ้งสถานที่จัดส่งปลายทาง แล้วก็รอ … ซัก 2 อาทิตย์ ก็จะได้ของ
ชายหนุ่มคนนั้นไม่ได้เป็นคนผลิตสินค้าเองหรอกนะครับ เขาเป็นเพียงแค่นายหน้า เพราะเมื่อได้รับรูปแบบของ “วัสดุโลหะแปรรูป” ที่ลูกค้าออกแบบมาแล้ว เขาก็จะนำมันไปยังโรงงานกลึงแปรรูปโลหะ ซึ่งควบคุมการผลิตด้วยระบบดิจิตอล จากนั้นก็จ้างให้โรงงานดังกล่าวผลิตให้!!!
ด้วยระบบการผลิตที่ใช้วงจรดิจิตอลเป็นตัวควบคุม มันจึงเป็นเรื่องไม่ยากเลย ที่จะสามารถผลิต “วัสดุโลหะแปรรูป” ได้อย่างแม่นยำ ถูกต้อง และสมบูรณ์
ทีนี้ประเด็นที่ผมจะโม้ก็คือ ระบบนายหน้ามันกำลังคืบคลานเข้ามาในระบบ SaaS มากขึ้น จะเห็นว่าภาระในการออกแบบเริ่มถูกผลักไปสู่ผู้บริโภคหรือลูกค้า ประมาณว่าแกอยากได้อะไรแกก็ออกแบบมาเด่ะ เดี๋ยวชั้นจะเป็นคนไปประสานงานให้ผลิตออกมาได้ก็แล้วกัน
สำหรับลูกค้าที่มีความสามารถในการออกแบบคงจะสนุกดี แต่สำหรับลูกค้าที่ไม่มีปัญญาจะออกแบบให้มันเริด ๆ เองได้ หรือไม่ชอบทำอะไรเองอยู่แล้วตามอุปนิสัยดั้งเดิมของตน จะทำยังไงดี????
ผมว่าถึงตอนนั้นคงจะมีระบบบริการนายหน้า ที่จะคอยหาคนออกแบบ “วัสดุโลหะแปรรูป” เก่ง ๆ มาช่วยออกแบบ ให้ เพื่อลูกค้าจะได้นำสิ่งที่ออกแบบแล้ว ส่งต่อให้กับระบบนายหน้า ที่ทำหน้าที่ประสานงานหาผู้ผลิตให้อีกต่อนึง แบบนี้ล่ะมั๊ง
จริง ๆ แค่นายหน้าระดับเดียวก็ยุ่งแล้วเน้อะ แล้วถ้าเป็นนายหน้าซ้อนนายหน้าแล้วก็ซ้อนนายหน้าอีกที จะมึนขนาดไหนเนี่ย?
Technorati Tags: คอมพิวเตอร์, ซอฟต์แวร์, อินเตอร์เน็ต, นายหน้า, ออกแบบ
บันทึกโดย Mr. PeeTai ใน : การสร้างซอฟต์แวร์ , 9 ความคิดเห็น
ปรกติแล้วรหัสผ่านมีไว้เพื่อแสดงตนเข้าใช้งานถูกมั้ยครับ? แล้วโดยหลักการของรหัสผ่านนั้นผมก็เคยอธิบายไว้แล้วในหัวข้อ “อวสานรหัสผ่าน” แต่ในบางกรณีรหัสผ่านก็ไม่ได้ใช้เพื่อรักษาความปลอดภัยเพียงอย่างเดียว มันยังสามารถประยุกต์ใช้ในงานด้านอื่นได้อีกด้วย ซึ่งบางคนน่าจะเคยผ่านประสบการณ์เหล่านี้มาแล้ว นั่นก็คือการใช้รหัสผ่านเพื่อบันทึกสถานะล่าสุดของเกมที่เราเล่นอยู่!!!
ในสมัยก่อนเครื่องเล่นวีดีโอเกมจะไม่มีระบบความทรงจำสำหรับสำรองข้อมูล ดังนั้นเราจึงไม่สามารถจะบันทึกสถานะล่าสุดของเกมที่เราเล่นได้ จึงได้มีความคิดว่าน่าจะเป็นการดี หากจะใช้รหัสผ่านซึ่งประกอบไปด้วยตัวอักษรผสมตัวเลขหลายสิบหลัก เป็นตัวเก็บบันทึกสถานะล่าสุดของการเล่นเกมแทน
รหัสผ่านในลักษณะนี้จะแตกต่างจากรหัสผ่านสำหรับรักษาความปลอดภัย เพราะแก่นของรหัสผ่านสำหรับรักษาความปลอดภัยนั้น จะต้องทำยังไงก็ได้เพื่อไม่ให้ถอดรหัสได้ ดังนั้นหากต้องการตรวจสอบความถูกต้อง ก็จะต้องนำรหัสที่ถูกเข้ารหัสแล้วมาเปรียบเทียบกัน เพื่อตรวจสอบความถูกต้องแทน (ดูจาก : อวสานรหัสผ่าน)
แต่รหัสผ่านเพื่อการจดจำแบบนี้ต้องการให้ถอดรหัสได้ เพราะรหัสที่ถอดได้จะเป็นองค์ประกอบต่าง ๆ ของสถานะล่าสุดของข้อมูลที่ต้องการจะเรียกขึ้นมา!!!
ไม่ค่อยมีใครพูดถึงหรือกล่าวถึงอัลกอริทึมในการแปลงรหัสผ่านแบบนี้มากนัก เพราะมันคงจะล้าสมัยแล้ว แต่ไม่เป็นไรผมลองคิดอัลกอริทึมเล่น ๆ ให้พวกเราดูกันดีกว่า จะได้เห็นว่าโม้แล้วสามารถนำไปปฏิบัติได้ด้วย
ผมจะสมมติว่าผมสร้างเกมบนเว็บแล้วกันนะ โดยเป็นเกมมวยไทยประเภท RPG เนื้อหาของเกมก็เหมือนกับเกม RPG ทั่ว ๆ ไป คือการให้ผู้เล่นเก็บประสบการณ์ไปเรื่อย ๆ เพื่อเพิ่มพลังทักษะให้กับตัวเอง
เนื่องจากผมขี้เกียจที่จะต้องเก็บข้อมูลต่าง ๆ ของผู้เล่นเอาไว้ที่ server อีกทั้งผมก็ขี้เกียจจะทำระบบสมาชิกด้วย ดังนั้นจึงน่าจะดีกว่าถ้าระบบสามารถที่จะสังเคราะห์รหัสผ่านออกมา เพื่อให้ผู้เล่นจดไปเก็บไว้กับตัวเอง และเมื่อถึงเวลาอยากจะเล่นต่อ ก็ให้นำรหัสผ่านดังกล่าวมากรอกใส่ แล้วระบบก็จะแปลงรหัสผ่านให้กลายเป็นข้อมูลต่าง ๆ เพื่อให้ผู้เล่นได้เล่นต่อจากที่ตัวเองเล่นค้างเอาไว้ต่อไป
เป็นการผลักภาระความรับผิดชอบเกี่ยวกับข้อมูลไปให้กับผู้เล่น ไม่ต้องเปลืองทรัพยากรบนเครื่อง server ของเราแต่ประการใด (มุขเก่า ๆ เอามาเล่าใหม่)
(more…)
บันทึกโดย Mr. PeeTai ใน : การลงทุน , 3 ความคิดเห็น
ได้ยินข่าวลือหนาหูว่า Asiasoft จะขาย IPO ที่ 11 - 12 บาท อือม แบบว่าใจคอทุนจดทะเบียน 300 ล้านบาท พอเข้าตลาดหลักทรัพย์แล้วจะโดดพรวดกลายเป็นมูลค่าตลาด 3,000 ล้านบาทกันเลยเหรอเนี่ย!!!
ถ้าขายราคาประมาณนี้ ผมก็สู้ราคาไม่ไหวเหมือนกันแฮะ … ยอมแพ้
ไอ้เรา็มีตังค์จิ๊บจ๊อยอยากจะลงทุนด้วยอ่ะนะ แต่กำหนดราคาอนาคตซะไกลหลายปีแบบนี้ คงต้องให้คนที่ใจถึงกว่าไปรองรับราคาก็แล้วกันเด้อ
ป.ล. ไม่ยักรู้ว่าหุ้นสายคอมพิวเตอร์จะขายราคา IPO ได้แพงขนาดนี้ แพงกว่า PTT ตอนเข้าตลาดฯอีกนะเนี่ย!!!
Technorati Tags: asiasoft, ipo, คอมพิวเตอร์, การลงทุน, ซอฟต์แวร์
บันทึกโดย Mr. PeeTai ใน : การสร้างซอฟต์แวร์ , 4 ความคิดเห็น
หลายวันก่อนผมอยากจะได้ซอฟต์แวร์ซักตัวนึงครับ เป็นซอฟต์แวร์ที่ใช้สำหรับเปลี่ยนชื่อไฟล์แบบเยอะ ๆ แล้วก็ย้ายไฟล์พวกนั้นจากที่นึงไปยังอีกที่นึง โดยมีชื่อไฟล์เป็นแบบเฉพาะที่ผมกำหนดเอาไว้ อีกทั้งยังมีการเรียงลำดับไฟล์อีกนิดหน่อย อือม จะว่านิดหน่อยก็ไม่ได้นะ เพราะมันค่อนข้างจะพิศดารพอควร
จะเห็นว่าโจทย์ที่ผมต้องการนั้น ย่อมจะไม่มีซอฟต์แวร์ตัวใดทำให้ผมได้ นอกจาก …. ผมต้องเขียนมันขึ้นมาเอง!!!
บังเอิญว่าซอฟต์แวร์ที่มีคุณสมบัติที่ผมบอก ผมจำเป็นที่จะต้องใช้มันบ่อย ๆ เพื่อทุ่นแรงในการทำงานอดิเรกของผม มันก็เลยกลายเป็นเรื่องที่คุ้มค่า หากจะลงมือเขียนมันขึ้นมา (เหมือนมนุษย์ยุคหินที่ลงทุนทำมีดหินเพื่อการล่าสัตว์อะไรประมาณนั้นแหล่ะ)
ผมเพิ่งจะ format เครื่อง notebook ของผมไป มันจึงเป็นเครื่องที่สะอาดมาก สะอาดจนไม่มี IDE อะไรเหลืออยู่เลย!!!
ทางเลือกสำหรับผมมีไม่มากนัก นั่นก็คือ 1) ใช้ Microsoft Access, 2) ลง Borland Delphi และ 3) ติดตั้ง Appserv เพื่อเขียน php
ก็อย่างที่โม้นั่นแหล่ะครับว่าผมไม่ใช่คนที่ฝักใฝ่ในเครื่องมือ ดังนั้นผมก็เลยถนัดเครื่องมือแค่ไม่กี่ตัว!!
สำหรับข้อแรกนั้นขอผ่าน เพราะ Microsoft Access มันคงจะจัดการไฟล์ข้อมูลได้ไม่ดีนัก ส่วนข้อสองนี่ผมก็ไม่ค่อยอยากเท่าไหร่ เพราะสำหรับผมแล้ว Borland Delphi มันเป็น IDE ตัวเขื่องพอดู คงไม่เหมาะจะลงเพื่อเอามาทำอะไรเล็ก ๆ หรอก
ดังนั้นเลยเหลือทางเลือกสุดท้าย เพราะมันง่ายดี ติดตั้งก็ง่าย เขียนเสร็จแล้วก็สั่งให้ทำงานผ่าน browser ได้เลย สะดวกดี
พอผมเขียนเสร็จแล้วผมจึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าน่าจะเป็นการดี ถ้าผมจะไม่ต้องติดตั้ง IDE หรือสภาพแวดล้อมอะไรเลยให้รกเครื่องผม มันน่าจะมีบริการ SaaS อะไรซักอย่างนึง ที่ให้ผมไปเขียนซอฟต์แวร์แล้วใช้สภาพแวดล้อมทุกอย่างบนตัวมันเลย โดยที่ผมไม่ต้องวุ่นวายอะไรอีก
แล้วผมก็นึกถึง Facebook ขึ้นมาทันที …
(more…)
บันทึกโดย Mr. PeeTai ใน : การจัดการ , 8 ความคิดเห็น
ไม่รู้ว่าผมเคยเล่าไปแล้วหรือยังจำไม่ได้ เอาเป็นว่าเล่าใหม่ก็แล้วกันนะ คือองค์กรที่ผมทำงานอยู่สามารถจะต่อเชื่อมกับกรมการปกครอง เพื่อดึงเอาข้อมูลทะเบียนราษฎร์ของประชาชนทั้งประเทศมาได้ครับ ไม่ใช่ดึงได้แต่ข้อมูลนะ แม้แต่หน้าตาซึ่งถ่ายไว้ในบัตรประชาชนก็ดึงมาได้ด้วย!!!
แล้วก็บังเอิญว่าทีมซอฟต์แวร์ที่ดูแลเรื่องดังกล่าว ก็เป็นหนึ่งในหลาย ๆ ทีมที่ผมดูแลอยู่ T-T ว่าแต่ทำไมผมต้องดูแลตั้งหลาย ๆ ทีมด้วยวะเนี่ย? (บ่น ๆ)
กรมการปกครองเขาค่อนข้างสนใจในความปลอดภัยของข้อมูลมาก เขากลัวมีคนไปละเมิด เขาก็เลยต้องกำหนดอะไรหลาย ๆ อย่างเป็นกติกา ซึ่งผมคงไม่อธิบายในทางเทคนิคให้อ่านกัน เพราะฟังแล้วเวียนหัวตึ้บมาก ต้องต่อ switching ตัวโน้น, ต้องลง linux server กับ window server, ต้องติดตั้ง package แล้วก็ dynamic link library ที่กรมการปกครองให้มา, ต้องเขียนโปรแกรมเป็น broker เพื่อต่อกับ dynamic link library ดังกล่าว, ต้องกำหนด protocol กับ client ฯลฯ (ไหนบอกจะไม่เล่าทางเทคนิคไง)
จะเห็นว่ากว่าจะออนไลน์ข้อมูลจากภาครัฐมาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ!!!
ทีนี้มาเข้าประเด็นเรื่องการละเมิดข้อมูลส่วนบุคคลของประชาชนกันดีกว่า คือเรื่องมันมีอยู่ว่าข้อมูลพวกนี้มันเจ๋งมาก เพราะมันบอกอะไรได้หลาย ๆ อย่างเลย โดยรายละเอียดของคน ๆ นึงที่ได้มาก็จะเท่ากับรายละเอียดในบัตรประชาชนบวกกับรายละเอียดในทะเบียนบ้านแบบนั้นแหล่ะ มีรูปถ่ายด้วยนะเอ้อ เจ๋งเลย
พอมันใช้ประโยชน์ได้มากแบบนี้ก็เอาล่ะสิ เหล่าบรรดาผู้ใช้ซึ่งเค้าไม่รู้ว่าทีมซอฟต์แวร์เราเฝ้าเค้าอยู่ ก็แอบค้นข้อมูลส่วนบุคคลของประชาชนที่เขาชื่นชอบ ขอย้ำชื่นชอบ ซึ่งข้อมูลส่วนใหญ่ที่ค้นก็คือข้อมูลของดารานั่นเอง!!!
ความซวยจึงบังเกิดขึ้นครับ เพราะไม่ใช่แค่ทางทีมซอฟต์แวร์ของทางเราเท่านั้น ที่เฝ้าอยู่แล้วรู้ว่ามีการละเมิดข้อมูล ทางกรมการปกครองเองเขาก็มีคนเฝ้าอยู่ด้วยเช่นกัน แล้วเขาก็เร็วซะด้วย เพราะไม่ทันที่ทางเราจะเงื้อทำอะไร ทางเขาก็แจ้งมาทันทีว่ามีการค้นข้อมูลด้วยความถี่ที่เป็นปรกติ ไม่ได้ spam แต่ประการใด แต่ทว่าข้อมูลที่ค้นไปนั้น ดูแล้วไม่น่าจะเอาไปใช้งานตามที่ตกลงกันไว้เท่าไหร่
ก็แหงล่ะ เล่นค้นแต่ข้อมูลดารานี่หว่า ใครเห็นก็ต้องว่าแปลกทั้งนั้นแหล่ะ!!!
ผลสรุปของเรื่องนี้ก็คือ ทางเราส่งคนของทีมซอฟต์แวร์และทีม network เข้าไปประกบผู้ต้องสงสัยทันที พร้อมทั้งเรียกตัวมาสอบสวน จากนั้นรายงานต่อผู้บังคับบัญชาของทั้งสองฝ่าย เพื่อป้องปรามไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก
สิ่งที่ทำให้ผมทราบจากเรื่องนี้เรื่องนึง ซึ่งทำให้ผมรู้ว่าผู้ใช้ทั่วไปที่ไม่รู้คอมพิวเตอร์ ยังมีความห่างชั้นในความรู้ทางคอมพิวเตอร์ก็คือ พวกเขาไม่เคยคิดว่าจะโดนจับได้ เพราะคิดว่ามันไม่มีหลักฐานที่เป็นรูปธรรมที่จับต้องได้ และพวกเขาก็ทำในที่ลับตา ไม่มีใครสังเกตเห็นได้เลยแม้แต่คนเดียว
เพียงแค่คุณออนไลน์ ตัวตนของคุณก็ไม่เป็นความลับอีกต่อไป
Technorati Tags: การละเมิด, ข้อมูลส่วนบุคคล, ประชาชน, ดารา, กรมการปกครอง, คอมพิวเตอร์, ซอฟต์แวร์
