Mr. PeeTai

รหัสลับ(รัก)น้องเพื่อน 6 November 2007 12:43 am

ผมจะสมมติว่าตัวเองเป็นผู้ชายที่น่าสงสารคนนึงครับ T-T ที่แอบหลงรักหญิงสาวอยู่คนหนึ่ง แต่บังเอิญว่าหญิงสาวคนนั้นเป็นที่รักและหวงแหนโดยพี่สาวของเธอมาก เพราะเธอนั้นมีกันแค่สองคนพี่น้องเอง โถน่าสงสารจัง แต่มันเดือดร้อนผมนี่นา

เดือดร้อนยังไง??? ก็พี่สาวของเธอเป็นเพื่อนของผมอ่ะดิ!!! ฮา

เพื่อนของผมค่อนข้างจะควบคุมเธอมาก กีดกันผมอีกต่างหาก สงสัยเพราะผมเป็นคนที่จะมาแบ่งปันความรักของน้องสาวไปจากเธอกระมัง ทำให้เธอต้องกลายเป็นนางยักษ์ คอยตรวจสอบการติดต่อสื่อสารทุกช่องทางของน้องสาวเธอ แบบว่าถ้าส่งมาจากผมล่ะก็ เซ็นเซอร์เรียบ!!!

แล้วผมจะทำยังไงถึงจะนัดแนะหญิงสาวสุดที่รักของผมได้ดีน้อ โอ้วคิดถึงเธอเหลือเกิน!!!

โชคดีที่ผมได้สร้างซอฟต์แวร์เข้ารหัสถอดรหัสระดับเทพไว้ตัวนึง แล้วแอบก๊อปให้เธอเก็บเอาไว้ เพื่อเราจะได้ติดต่อสื่อสารกันได้ โดยผมตกลงกับเธอว่าผมจะส่งสาส์นหาเธอผ่านบล็อกของผม เพื่อว่าถ้าพี่สาวของเธออ่านบล็อกผมแล้ว พี่สาวเธอจะได้ไม่ติดใจสงสัยในเนื้อความของบล็อกแต่อย่างใด!!!

จนกระทั่งวันนึงผมจึงได้เขียนข้อความใส่เข้าไปในซอฟต์แวร์ตัวดังกล่าว เพื่อให้มันเข้ารหัสข้อมูลของผม จากนั้นผมจึงได้นำข้อความที่ผ่านการเข้ารหัสแล้ว มาบันทึกในบล็อกเพื่อจะส่งความต้องการบางอย่างหาเธอ โดยมีข้อความดังนี้

อากาศกลางวันกลางคืนเดี๋ยวนี้แปรปรวนห้าหกรอบ ทุ่มสองทุ่มเล่นเอาเรางงเลย พอกลับไปถึงบ้านเตรียมจะออกไปเที่ยว เผลอแค่แป๊ปเดียวอะไรกันล่ะเนี่ยมืดซะล่ะ อย่าบอกนะว่านี่เพิ่งจะโพล้เพล้หกโมงเย็น พอเห็นว่าเป็นแบบนี้เลยคิดได้ว่าอย่ากลับบ้านดึกเลยอ่ะนะวันนี้ ส่งงานให้ผู้ร่วมงานทำแล้วเราก็เผ่นเลยดีกว่า พี่ที่ทำงานก็มักจะทำแบบเนี้ยบ่อยๆ นัดสาวปุ๊ปก็ทิ้งงานเผ่นหายไปดื้อๆเลย ทำตัวเหมือนหนูเห็นเนยแข็ง พอไม่เห็นเหยื่อก็ทำเหงาหงอยสร้อยเศร้า รู้ทั้งรู้ว่าคนอื่นเขาก็ทำงานเยอะเหมือนกัน แต่ทำไมล่ะเราก็จะเอาอย่างบ้าง คงไม่ว่ากันนะทีใครทีมัน พอคิดได้แบบนี้ก็เลยรู้สึกสบายใจ รู้สึกว่าโลกนี้น่ารักสดใสขึ้นเยอะเลย เดี๋ยวพอใกล้จะห้าโมงเย็นเราก็เก็บของดีกว่านะ คิดว่าช่วงนี้ใครๆก็คงจะสาละวนอยู่กับงานของตัวเอง เด็กฝึกงานที่มาทำงานด้วยก็คงทยอยกลับตอนนั้น เราก็แว่บด้วยเลยใครจะโง่อยู่ล่ะ

คนทั่วไปอ่านข้อความนี้แล้วก็คงคิดว่าเป็นไอ้บ้าซักคนนึง มาเขียนระบายความรู้สึกบ้าบอส่วนตัวอะไรเอาไว้ แม้แต่เพื่อนของผมซึ่งติดบล็อกของผมงอมแงม ถึงจะได้อ่านก็ไม่รู้ว่าที่จริงแล้ว ข้อความมันได้ถูกเข้ารหัสเอาไว้เรียบร้อยแล้ว!!!

เมื่อลับสายตาของพี่สาว สุดที่รักของผมก็งัดเอาซอฟต์แวร์ที่ผมให้ไว้มาถอดรหัสข้อความจากบล็อกผมโดยทันที!!!

ซอฟต์แวร์ทำการสแกนข้อความ จากนั้นจึงแยกแยกข้อความออกเป็นคำโดด แล้วจัดเรียงให้อยู่ในรูปของตารางสองมิติในหน่วยความจำ ดังภาพ

จากนั้นซอฟต์แวร์ก็เลือกเอาชุดสมการเพื่อถอดรหัสออกมา แต่บังเอิญผมฝังชุดสมการอนุกรมไว้เพียงแบบเดียว มันจึงงัดเอาสมการดังกล่าวออกมาใช้ โดยสมการดังกล่าวมีลักษณะดังภาพ

เนื่องจากซอฟต์แวร์ได้แยกแยะคำโดดออกมาแล้ว พบว่ามีคำโดดรวมกับช่องว่างทั้งหมดเพียง 260 คำโดด ดังนั้นซอฟต์แวร์จึงค้นหาผลลัพธ์จากสมการ โดยให้ค่า y ซึ่งเป็นผลลัพธ์มีค่าอยู่ระหว่าง 1 ถึง 260 หรือพูดง่าย ๆ ก็คือ ถ้าซอฟต์แวร์แทนค่า N ตั้งแต่ 1, 2, 3 ไปเรื่อย ๆ แล้วได้ผลลัพธ์เกิน 260 เมื่อไหร่ล่ะก็ ให้มันหยุดไปเลยไป

ซึ่งผลลัพธ์ที่ได้จากสมการ จะอยู่ในรูปของเลขอนุกรม โดยมีค่าดังต่อไปนี้

6, 8, 11, 15, 20, 26, 33, 41, 50, 60, 71, 83, 96, 110, 125, 141, 158, 176, 195, 215, 236, 258

แสดงว่าข้อความที่ผมเข้ารหัสไว้นั้น มันมีแค่ 22 คำโดดเท่านั้นเอง!!!

เมื่อได้รู้ตัวเลขที่เป็นผลลัพธ์จากสมการอนุกรมแล้ว ซอฟต์แวร์ก็ทำการคัดเลือกคำโดดทั้ง 22 คำออกจากข้อความทั้ง 260 คำทันที โดยใช้ตำแหน่งอ้างอิงดังกล่าว เป็นตัวคัดเลือกเอาผลลัพธ์ออกมา ซึ่งจะได้ผลลัพธ์ดังภาพ

ในที่สุด สุดที่รักของผมเธอก็ได้รู้ซะทีว่าสิ่งที่ผมต้องการจะบอกเธอก็คือ

คืนนี้ห้าทุ่มเราไปเที่ยวกันนะ อย่าให้พี่สาวหนูรู้ล่ะ รักนะเด็กโง่

ตอนนี้ที่เหลือก็แค่ภาวนาให้เธอยอมออกมาหาผมตามนัดด้วยเถิ้ด เจ้าประคุ้น!!!

ป.ล. 1  เรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องที่สมมติขึ้น อย่าคิดว่าเป็นเรื่องจริงล่ะ
ป.ล. 2  อัลกอริทึมสำหรับถอดรหัสน่ะไม่เท่าไหร่ แต่อัลกอริทึมสำหรับเข้ารหัสเนี่ย คนคิดได้นี่ต้องแข็งโป๊กเรื่อง Natural Language Processsing ในระดับเทพจุติเลยนะผมว่า
ป.ล. 3  หัวข้อนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากหนังฝรั่งเว่อร์ ๆ เรื่องนึง ซึ่งผมจำไม่ได้แล้วครับ แฮ่

Technorati Tags: รหัสลับ, เข้ารหัส, ถอดรหัส, การสร้างซอฟต์แวร์, คอมพิวเตอร์, ซอฟต์แวร์