เส้นทางของนักพัฒนาซอฟต์แวร์ 15 September 2006 10:18 pm
บันทึกโดย Mr. PeeTai ใน : การจัดการ , 1 ความคิดเห็น ยังอีกไกล!ทุก ๆ คนเมื่อออกมาทำงานแล้วย่อมมีความคาดหวังครับ คนทำงานด้านพัฒนาซอฟต์แวร์ก็เช่นกัน นอกจากอยากจะได้ความมั่นคงในการทำงาน, ค่าตอบแทนที่เหมาะสมกับความสามารถแล้ว อีกสิ่งหนึ่งที่ทุกคนล้วนอยากได้นั่นคือการได้เติบโตในหน้าที่การงานครับ
หลายคนที่ออกมาทำงานพัฒนาซอฟต์แวร์ได้ปีสองปีแรก อาจจะรู้สึกสนุกสนาน เฮฮา เมามันส์กับการได้พัฒนาซอฟต์แวร์ยาก ๆ ที่ต้องใช้กึ๋น แต่พอล่วงเข้าปีที่สามก็จะเริ่มรู้สึกตึง ๆ ตะหงิด ๆ บ้างแล้ว พอเข้าสู่ปีที่สี่คราวนี้จะรู้สึกแย่ ๆ แล้วครับ จะเริ่มรู้สึกว่า เว้ย เฮ้ย ทำไมยังต้องมานั่งเขียนโปรแกรมถึก ๆ แบบนี้อยู่อีก
ใช่มั้ยครับ? สำหรับคนที่ยังไม่เรียนจบคงจะยังไม่รู้ แต่คนที่กำลังทำงานด้านพัฒนาซอฟต์แวร์อยู่จะรู้สึกได้
ส่วนใหญ่แก้ปัญหายังไงเหรอครับ? เกือบเก้าในสิบคนไปเรียนต่อปริญญาโทครับ ไม่ต้องอะไรมาก ที่องค์กรที่ผมทำงานอยู่เนี่ย ผู้ร่วมงานผมส่วนหนึ่งจบปริญญาโทแล้ว บางคนจบโทสองใบแล้ว และส่วนใหญ่ที่เหลือกำลังศึกษาต่อทางปริญญาโทอยู่ เรียกว่าผมสุ่มเขวี้ยงก้อนหินเข้าไปในบริเวณที่นั่งทำงานกันอยู่ ซึ่งมีคนอยู่ 70 - 80 คน ถ้าโดนคนไหน คนนั้นก็จบปริญญาโท หรือเรียนปริญญาโทอยู่ครับ แหมะ โม้จริง ๆ
แต่ผมจะบอกว่าการเรียนปริญญาโทไม่ใช่ทุกคำตอบหรอกครับ เพราะผู้ร่วมงานผมที่เรียนปริญญาโทมา ส่วนใหญ่ล้วนบอกว่า ไม่ได้อะไรเล้ย นอกจากได้ปรับวุฒิ แล้วเงินเดือนเพิ่ม ก็เท่านั้น แต่มันก็ดีกว่าไม่ได้อะไรนะ ผมว่า
ส่วนผู้บังคับบัญชาของผมนี่ไม่ต้องพูดถึงครับ เกือบทั้งหมดจบดอกเตอร์ หลายคนเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ บางคนเป็นรองศาสราจารย์ และมีอีกส่วนหนึ่งเป็นศาสตราจารย์ เรียกว่าองค์กรที่ผมทำงานน่าจะมีระดับผู้ช่วยศาสตราจารย์ขึ้นไปมากที่สุดในประเทศแล้วมั้งครับ
ทีนี้เรามาดูดีกว่าว่าจริง ๆ แล้วการเติบโตของนักพัฒนาซอฟต์แวร์แล้วเนี่ย ถ้าเป็นการเติบโตไปตามปรกติ ตามวิสัยที่มันควรเป็น มันจะเป็นยังไงบ้าง? ยังจำสามเหลี่ยมแห่งทักษะกันได้ใช่มั้ยครับ ผมจะใช้รูปแบบของสามเหลี่ยมแห่งทักษะเนี่ยแหล่ะ เป็นตัวอธิบายเอง
